با گريه خنديدن

از فرش تا عرش

s-rashidi — Sat, 19 Jul 2008 04:50:18 GMT

من حاشیه نشین هستم.

ولی معنی کلمة حاشیه نشین را نمی‌دانم

از معلم پرسیدم:«حاشیه یعنی چه؟»

گفت:«حاشیه یعنی قسمت کنارة هرچیزی، مثل کنارة لباس یا کتاب، مثلاً بعضی از کتابها حاشیه دارند و بعضی از کلمات کتاب را در حاشیه می‌نویسند؛ یا مثل حاشیة شهر که زباله‌ها را در آنجا می‌ریزند.»

این منم طاووس علیین شده!!

s-rashidi — Sun, 13 Jul 2008 04:16:18 GMT

1- چند روز پیش در یکی از تابلوهای شهرداری که در سطح شهر نصب شده‌اند، جمله‌ای خواندم که تا هنوز فکرم را مشغول کرده. بخش اول جمله چنان به فکرم واداشت که بقیه‌اش را اصلاً ندیدم و نخواندم:

«نیاز دیگران به تو، از رحمت پروردگار است... .»

در حالی که همیشه وقتی نیاز دیگران را به خود می‌بینیم، گردنمان را بالاتر می‌گیریم و چشمانمان گشادتر می‌شوند که: از ضعف دیگران و قدرت من است... . چقدر کژ فهمی در نهاد ما تعبیه شده است!

***

2- در خبر است که رسول (ص) نشسته بود. سائلی(گدایی) برخاست و سؤال کرد. رسول(ص) روی سوی یاران کرد، گفت: با وی جوانمردی کنید. علی(ع) برخاست و رفت. چون باز آمد یک دینار داشت و پنج درم و یک قرص طعام. رسول(ص) گفت: یاعلی! این چه حال است؟ گفت: یا رسول‌الله! چون سائل سؤال کرد، بر دلم بگذشت که او را قرصی دهم، باز در دلم آمد که پنج درم به وی دهم، باز به خاطرم بگذشت که یک دینار به وی دهم. اکنون روا نداشتم که آنچه به خاطرم فراز آمد و بر دلم بگذشت، نکنم. رسول(ص) گفت: «لا فتی الّا علی» جوانمرد نیست مگر علی.(کشف‌الاسرار.النوبه الثالثه سوره الکهف)

******

اين هم بخشي از فعاليت هاي روزانه و شبانه و .... من!!:

http://www.hamshahrionline.ir/News/?id=60669

********************

در راستاي حل جدي ترين مسائل روز بشريت، بخوانيد اينجا را تا شفا يابيد. به خصوص بند آخر گفت و گو كه شخص مرا به راه راست هدايت كرد. باشد كه شما نيز هدايت شويد.*

http://tabnak.ir/pages/?cid=13831

می نویسم پس لاجرم هستم

s-rashidi — Wed, 09 Jul 2008 04:35:40 GMT

۱- با اینکه هنوز کارهای نیمه تمامم بیشتر از کارهای تمام شده اند بالاخره رمان «بیوتن» رضا امیرخانی را تمام کردم.

۲- دوستش ندارم.

۳- مورد ۲ در مورد کتاب رضا امیرخانی بود!

۴- کمی دلگیرم.

۵- کاش می شد کوچ کرد. کوچ اجباری.

۶- آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟

۷- راه رسیدن به سکوت و خاموشی چند چراغ قرمز دارد؟

۸- کفش هایت کو سهراب؟

۹- شاید استراحت برایم لازم است!!

۰- خسته نباشید.

تعطیلات آخر هفته

s-rashidi — Wed, 02 Jul 2008 11:57:18 GMT

آنکه می گوید دوستت می دارم

خنیاگر غمگینی است که آوازش را از دست داده است...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روزهای آخر هفته نزدیک است.به همین مناسبت چند پیشنهاد برایتان دارم:

- آلبوم (ری را) ی سهیل نفیسی را به شدت پیشنهاد می کنم.

- همچنین آهنگ (زلف بر باد مده) محسن نامجو در آلبوم (ترنج).

- و آلبوم (مولویه) شهرام ناظری و به خصوص و به خصوص قطعه ی شماره ۸ (من چه دانم)

همچنین پیشنهادی برای ایجاد احساس نشاط در روزهای گرمی مثل این روزها:

مواد لازم:

شکر به میزان دلخواه

لیموی تازه به میزان دلخواه (اصل کار با لیموی تازه است اگر نبود... آبلیموی کارخانه ای! هم جایز است اما مهم میزان دلخواه است!)

آب به میزان دلخواه

یخ به میزان دلخواه

طرز تهیه:

شکر را در لیوان ریخته با کمی آب حل نمایید تا ذرات شکر در آب حل شود. وقتی ذرات شکر در آب حل شدند لیموها را در لیوان چکانده و یخ و آب را به میزان دلخواه اضافه می نمایید و چند لحظه صبر نموده سپس آن را هم زده و نوش جان کنید.

جزء مفاهیم بی نظیر زندگی است این شربت. مخصوصا که ساخته ی دست مامان باشد.

سه شنبه ها

s-rashidi — Tue, 01 Jul 2008 11:11:06 GMT

آفتاب را هم که به بودنت ضمیمه کنم، دیگر برای زنده بودن، بهانه ای کم ندارم.

آفتاب آنجا معنی می یابد که تو مغرورانه و بی هراس از هزار چشم نامحرم، آفتابِ نهفته در عمق چشمانم را بیابی و بگویی:

سلام!

بگذار ساده و بی تکلف برایت بگویم:

این پله ها، این دیوارها، این سکوها، روزهاست که آفتاب را ندیده اند.

پاری وقتها، سه شنبه ها که از اینجا می گذرم، سراغ تو را از من می گیرند(چه خیال باطلی در سر دارند!!) و من، تنها، از کنارشان می گذرم!

سه شنبه، قلب هفته هاست.

سرخ و تپنده

مثل قلب...

غزل غزل ها تویی که هنوز ناسروده مانده ای برایم!

s-rashidi — Mon, 23 Jun 2008 05:13:18 GMT

«هرآنچه پرسه زدم عشق و آن حوالي را»**

نشد كه بازبيابم توِ خيالي را

حوالي دلم و كوچه ي نبودن تو

چه سرپناه اميني است دست‌ خالي را

زدست دادمت و اين گناه تب‌داري است

كه بوسه داد شبي برگ‌هاي قالي را

بدان اميد كه روزي، شبي، زماني گنگ

به گامهات دهد بوسه ی مثالي را

خيال آنكه رسيده است ليلي اي از راه

دوباره داد به مجنون غم ليالي را

گناه كرده‌ام و كيفر دلم اين است

كه تا ابد بكشد بار خشكسالي را

پُر از صداست درونم، صداي آبِ حيات

به سنگ زن بشكن كوزه ي سفالي را

29/2/86

- اما بعد الغزل!!:

* شاعر نیستم. شعرها گاه خود به سراغ من می آیند.

**با وامداري كامل از استادم حسين منزوي كه عجيب دلم را هوايي سرودن كرده بود.

گیلاس ها و من...

s-rashidi — Sun, 15 Jun 2008 04:35:13 GMT

زیر درختی پر برگ و سبز نشسته بودم و به نیوتن فکر می‌کردم و سیبش.

به شاخه‌های درخت نگاه کردم. درختِ سیب نبود.‌ گیلاس بود.

مطمئن شدم که برای بار دوم، جاذبه را کشف نخواهم کرد!

پس چشمانم را بستم.

درست همان لحظه بود که افتاد.

افتادند.

دو گیلاس. با هم. دست در گردن هم. با هم.

همان زمان جذبه را برای بار هزارم کشف کردم و ... .

می‌بینی مهربانم!

حتی دو گیلاس سرخِ سر بر شانه‌ی هم نهاده هم تو را به یاد من می‌آورند.

لحظاتی برای خنده شاید.

s-rashidi — Mon, 09 Jun 2008 05:14:18 GMT

بی هیچ حرف و حدیثی، شما را به دیدن چند عکس جالب و جذاب دعوت می‌کنم.

بازگشت...

s-rashidi — Sun, 01 Jun 2008 04:22:38 GMT

دنیای غریبی است. حتی غریب تر از آنکه شاملو گفته است.

همین دو هفته ی پیش بود. درست دو هفته ی پیش. با یک اتفاق نابهنگام برای انجام کاری مجبور شدم(و واقعا محبور شدم) به مدرسه ای برگردم که روزگاری محل تحصیل آخرین سالهای دانش آموزی ام بود. دبیرستان. قرار بود برایشان کاری انجام دهم.(برخی امور کامپیوتری- توضیح برای پنجره چوبی محترم!) وقتی وارد مدرسه شدم با پدیده ی غیرقابل درکی روبه رو شدم و آن این بود که هیچ چیز تغییر نکرده است. یعنی بعد از حدود ۸ سال همه چیز همانطور مانده بود که زمان ما بود و تنها آدمها تغییر کرده بودند. همین دو هفته ی پیش بود که برای اولین بار رفتم. وقتی وارد مدرسه شدم حال بدی داشتم. دل به هم خوردگی. احساس می کردم همین حالا که جلوی دفتر مدرسه ایستاده ام از حال می روم. کارها را انجام دادم و بی توقف برگشتم. بار دومی که رفتم هفته ی پیش بود. رفتم. این بار بهتر بود. تلاش کردم کمی در مدرسه قدم بزنم. مدرسه ای که حتما او هم مرا به یاد می آورد. همیشه صدای خنده های من ... .

بار دوم سعی کردم وارد حیاط مدرسه شوم. نشد. تا نزدیکی در رفتم و متوقف شدم. بوی خاصی می آمد. (فیلم آرامش با دیازپام ۱۰ محسن نامجو را دیده اید که در مورد بو چه می گوید؟) پس برگشتم. بی حتی نیم نگاهی به حیاط. بازهم دلم به هم می خورد.

و دیروز برای آخرین بار رفتم. تمام طبقات را گشتم. تمام طبقات را و البته حیاط را. همه چیز همانطور بود که پیش از این بود. هر طبقه بوی همان روزها را داشت. حتی حیاط نیز و حتی تر آفتاب. همه چیز همانطور بود که زمان ما بود. حال غریبی است. درک این نوع لحظات حس هایی چندگانه القا می کند که بیان آنها سخت است. خیلی سخت.

حال غریبی دارم. کاش هیچوقت به مدرسه بازنمی گشتم.

ای کاش داوری.... داوری.... در کار...........

***

پست قبلی خطاب به خدا بود. وقتی بعد از این همه سال که من با بازگشت به مدرسه ی سابقم مبارزه کردم- ناگهان مرا مجبور می کند که برگردم و نظرم تا حدی تعدیل شود باید به حکمش گردن بنهم و تنها بگویم:

به روی چشم عزیز دل!

فقط همین...

همین...

s-rashidi — Sat, 31 May 2008 13:23:25 GMT

به روی چشم عزیز دل!

همین...