می خواستم شعری برای تو بگویم

دیدم نمی شود...*

دیگر مجالی برای از تو سرودن نیست.

زندگی و حوادث پی در پی و بی منطق آن چنانم در هم  فشرده است که ... خوب می دانم اینها برای آن است که شعری برای تو نگویم. پس از شعر می گذرم. به خواب پناه می برم. اما در خواب نیز حوادث پی در پی و بی منطق چنانم درهم می شکنند که ... خوب می دانم اینها برای آن است که رویای تو را هم حتی نداشته باشم.

پس برمی خیزم. دیگر نور خورشید چشمانم را نمی آزارد. دیگر گرمای هوا بی تابم نمی کند. دیگر میوه های رنگارنگ و آبدار تابستانی چشم و دلم را خیره نمی کنند. دیگر صدای به عمد سرد و بی حالت تو بر سر شوقم نمی آورد. دیگر آمدن فردا یا فرداها را انتظار نمی کشم. حتی آمدن دوشنبه را. هفته ها و سالها با دیروز چه فرقی دارند؟ دیگر ...

گفتن و نوشتن چه فایده ای دارد؟ حوادث پی در پی زندگی چنانم شکسته است که طاقت ایستادن ندارم. نه طاقت گفتن. نه طاقت شنیدن. اما با که می توان این دردها را حتی واگویه کرد؟ آه ... چاه...

آیه های یأس این روزها را بگذار به حساب تمام شبهایی که بی رویا گذرانده ام. بی یاد. بی خاطره. بی فریاد.

اما کسی چه می داند

شاید امروز نیز

روز مبادا باشد...*

***

* تمام ستاره ها یادآور استادم قیصر امین پور هستند.