نگاهم کرد و دستم را گرفت.

سرد بود. با تعجب نگاهش کردم. لبخند زد. انگار که بگوید: نگران نباش. هستم.

نگران بودم.

پله ها را که دوتا یکی دست در دست هم و با هم می‌دویدیم، من می‌خندیدم و او نگاه می‌کرد. نمی‌خندید.

نگاه مرا که دید. لبخند زد. انگار که گفته باشد: بیا تا کنار آن درخت سبز مسابقه بدهیم.

لبخند زدم و دویدم.

دستم رها شد از دستش.

سردم شد.

سردِ سرد.

به پشت سرم نگاه کردم.

نبود.

به روبه رو نگاه کردم.

درخت نبود. او نبود. من بودم.

یکه و تنها مانده بودم و سردم بود.

خسته بودم.

خواستم نگاهش کنم.

چشمانم مات ماندند.

نبود.

فهمیدم زمان از خواب بیدار شدن فرا رسیده است... .

***

بهتر آنکه هرگز نبينمت

در رؤيای خويش

تا بيدار شوم و جست‌وجو کنم

دستانی را که حضور ندارند...

( اوتومونو ياکاموچی)