دوستي دارم نزديك و صميمي. فردي است ساده و صادق. جزو معدود افرادي كه هميشه اعتماد داشتم كه پاك است. (بين خودمان باشد يك بار گفتم اين همه مي گويند فاطمه ي زهرا- منظورشان همين شخص است...) كسي است كه همه چيز خود را براي ديگران فدا مي كند تا ديگران راضي باشند و از اين كار احساس رضايت مي كند. مخالفت و اعتراض در ذات او تعبيه نشده است. 

چه شد؟ باورتان نمي شود؟ فكر مي كنيد اين شخص ساخته ي ذهن من است؟

نه! اين عين حقيقت است.

و حالا اين فرد سالها است تهمت و زخم زبان هاي بسياري را از فردي نزديك- دور تحمل مي كند.

اين بار آخر كه ديدمش، خرد شده بود. خرد...

باز هم تهمتي ديگر به نا روا. خسته بود. به من گفت:

{سميه! اين همه مي گن خدا حق را به حق دار مي ده، ظالم رو رسوا مي كنه، حق مظلوم رو مي ده و ... پس كِي مي خواد يه كاري بكنه؟

سميه! خدا كجاست؟}

و من فقط سكوت كردم.....

فقط سكوت...