هر سال اسفند كه مي شود، دلم مي‌لرزد و مي‌گيرد و چشمانم نيز...
اسفند ماه بودن من است. اسفند 1360. اولين بار، دنيا را با رنگ و طعم «برف» ‌درك كردم و شايد به همين خاطر است كه خورشيد را دوست ندارم.
كتاب، قلم، يك تكه كاغذ و با خودم بودن را بيش از هرچيز دوست دارم و اين غير از دوست‌داشتن ديوانه وار «ميوه‌ها» است. علاقه و دلبستگي شديد و خاصي به تمام ميوه‌ها دارم و در وجود م شوق و رغبتی شديد به عطر و شکل و طعم تمام میوه ها احساس مي‌كنم.
«رمان» هم از همراهان ديرينه زندگي من است. از كودكي رمان مي خواندم. تابستان كه مي‌شد، جداي از خوشي تمام شدن دوران نه چندان دلچسب مدرسه، هيجان ديگري هم دلم را مي‌لرزاند. اينكه يكي از همين روزها، برادر بزرگترم، با دستاني پر از كتاب رمان و قصه از ميدان انقلاب بر‌مي‌گردد و باز ظهرهاي داغ تابستان، درحالي كه دست چپ را زير سر گذاشته‌ايم و چشمانمان را يك‌وري به كتاب دوخته‌ايم، شربت آبليموي خنك و گواراي دست‌ساز مادر را ذره ذره بنوشيم و كيف كنيم و ... رمان بخوانيم. اين يكي از بخش‌هاي جذاب و دلچسب زندگي بود.
رمان خواندن تا امروز هم ادامه پيدا كرده است، و اين روزها به واسطه رشته‌تحصيلي‌ام، نگاهي دقيق‌تر و كارشناسانه‌تر به ادبيات پيدا كرده‌ام و مطمئنم كه هيچ رشته‌اي جز ادبيات، روحم را آرام نمي‌كرد.
به واسطه‌ اطرافيانم، فهميده‌ام كه «بيكاري» بزرگترين آفت انسانيت است، به همين دليل، تا آنجا كه مي‌توانم كار مي‌كنم. از تايپ و حروفچيني كتاب گرفته، تا گزارش‌نويسي و مصاحبه و پژوهشگري و ... . آنقدر روزها خودم را خسته مي‌كنم كه بين زمان تصميم‌گيري براي خواب و خود خواب، فاصله‌اي باقي نمي‌ماند.
از خودم راضيم. از شكل و شيوة بودنم از شیوه عاشقی ام.. از نوع نگاهم. از طرز فكر كردنم. از سلوك و راه و روشي كه در پيش گرفته‌ام.
براي بودنم هدفي تعیین نکرده ام. تنها هدفم در حال زندگي كردن است و لذت بردن از تمام لحظات بودن. چراكه معتقدم آينده و گذشته، هردو در گرو «حال» و «اكنون» هستند.
و معتقدم که:
تو مگو مارا بدان شه بار نيست
با كريمان كارها دشوار نیست